Eric denkt na.
Eric gaat naar de site en denkt, dus niet he! Ik ben van het spontane en het gevoel bekruipt me dat daar “creatiefbreientypetjes” lopen.Ah kom op joh, Ik heb mij al opgegeven en ik zou het zo leuk vinden om er na afloop met iemand over te kunnen praten en lachen.
Het toeval wil dat ik met vrienden die week ook naar de bioscoop ging waar de film “40 and still a virgin” draaide. Graag nu geen invulling van uw zijde als lezer van dit stukje, want anders zullen we er wel een potje bier of een fles wijn bij gaan halen om de echte feiten even te bespreken.
In deze film kwam het Flitsdaten ook naar voren en ik geef toe, tranen met tuiten gelachen en direct aangegeven dat ik dat ook wil meemaken.
Wat is Flitsdate!
Dan is nu het moment om het Flitsdaten uit den doekjes te doen. Men heeft de volgende ingrediënten nodig voor deze soep:Een gezellig café met genoeg tafeltjes, 25 mannen, 25 vrouwen, een mapje met nummers, een pen voor mannen om ja of nee achter iemands naam te kunnen zetten als het klikt en een potlood met gummetje voor vrouwen voor hetzelfde doel, alleen dan met de extra mogelijkheid om te kunnen gummen omdat ze waarschijnlijk toch geen keuze kunnen maken op het moment zelf.
Vervolgens is het de bedoeling dat de mannen een stoelendans beginnen waarbij zij iedere 3 minuten een tafeltje moeten doorschuiven. En dan bedoel ik dit niet letterlijk. Zit je aan tafel 13, dan ga je naar tafel 14. Dus niet zoals ik naar tafel 12, want dan kom je in de problemen want je gooit de boel compleet in de war en de gastheer en gastvrouw nemen je dat dus niet in dank af. Aan het einde van de keuring lever je de lijst in en per e-mail krijg je dan te horen wie jou ook zo afgrijselijk vond en mag/kun je elkaar bellen.
Op weg.
Na bovenstaande uitleg dan nu de praktijk. In een nette spijkerbroek, een wit shirt en een donkerbruin trendy ribcolbert parkeren we de auto op een vrije plek in Utrecht, nadat de vorige plek te klein bleek te zijn getuige de knal die mijn bumper maakte.De auto verlatend merkte ik op dat ik geen riem omhad. Enigszins mijzelf vervloekend liepen wij naar het café waar de keuringsdienst zou gaan plaatsvinden. En ja, spannend was het zeker. Hoe ga je in hemelsnaam 25 gesprekken voeren van 3 minuten met vrouwen die jij totaal niet wil zien zitten en die, blijkt later, de hele avond op je liggen te loeren als een hyena die wacht totdat de leeuw zijn prooi even onbewaakt laat.
Binnenkomst
Dan stappen we gematigd zenuwachtig de kroeg binnen en ik bespeur bij mijzelf dat ik eigenlijk al niet durf te gaan kijken naar de mensen die daar rondlopen. Vervolgens maak ik de grootse fout in mijn bestaan als single, ik doe het toch! Met rem- en knipperlichten aan, vluchten mijn ogen zoekend naar het bordje ‘toiletten’ en mijn lichaam volgt vervolgens de actie van mijn ogen.Eenmaal in bij de urinoirs aanbeland, waar je overigens met volle trots kon mikken op een mini dartbordje met roterende mini bullseye, zeg ik tegen mijn metgezel dat ik straks wel terug naar boven ga, maar linea recta door naar de kroeg ernaast. Dáár kan ik echt geen gesprek mee hebben hoor!
Maar terwijl ik dit zei besefte ik ook dat dit eigenlijk een grote uitdaging voor mij was en het laf zou zijn als ik nu niet door zou zetten. Eric voelde zich dus knap onwennig.
Eenmaal weer boven gaven we de organisatie een hand en kregen wij een korte uitleg.
Je voelde de ogen in je rug prikken en je hebt het gevoel alsof je daar binnen 2 seconden zonder kleren zou kunnen staan. Althans, hooguit nog met enkele flarden wat na goed onderzoek resten van kleding zouden blijken te zijn.
Als een kleuter ga je voor je gevoel van ellende op de vloer liggen met je beide armen om je moeders been heengeslagen. Je gilt het uit: Neeeeee mama, neeeee ik wil niet! Ze zijn eng ! Gaan we mama? Maar je denkbeeldige mama verandert in je metgezel die je op brute wijze verplicht om op te staan en je in de menigte te mengen. Al krijsend in de hoop dat je wakker zult worden uit een boze droom sleept mama je over de vloer mee naar het midden van al die enge mensen.
Naar de tafel.
Dan beginnen de gesprekken en nog steeds weet je niet wat je nu in vredesnaam moet gaan zeggen.In de menigte heb je ondertussen wel een paar dames gezien die wél van jouw leeftijd zijn of die je vluchtgedrag wat verminderen. Daar vestig je je hoop op een prettig gesprek dan maar op.
Ik begon aan tafel 13 en het eerste wat je doet is goed in de hand van die ander knijpen om te laten zien dat je een vent bent en vervolgens ga je als een frustrerend koppel als de sodemieter de gegevens van de ander opschrijven in je lijst, want immers, je hebt maar 3 minuten.
Tijdens de volgende ronden gebruik je dit moment om juist hier veel tijd aan te besteden, want soms voelen die drie minuten aan als 5 minuten. Hoe vaker je vraagt hoe je haar naam ook al weer schrijft of wat haar nummer is, des te duidelijker weet de ander dat je het gesprek gewoon niet aan wil gaan of dat je haar niet aan durft te kijken omdat je bang bent voor boze dromen later die nacht.
Het flitsen begint.
Ik had het geluk, of de pech zou je kunnen zeggen, dat ik de leukste dame in mijn ogen als eerste mocht treffen aan de tafel. Zij was journaliste en ik heb maar gezegd dat ik achter de kassa bij de Albert Heijn werkte voor het geval dat zij beroepsmatig daar zat. Achteraf bleek dit gelukkig niet zo te zijn.Het was een leuk gesprek omdat er al een spontane blikwisseling was geweest. En de drie minuten waren te snel voorbij. Vervolgens kom je dan aan een tafel waar een leuk hoofd met moeite boven de tafel uit kan komen en je vraagt je af of haar voeten ook wel de grond zouden raken. Met een wazige blik word je aangekeken en uit de ogen valt te lezen dat er van jou toch echt wel wordt verwacht om iets zinnigs te zeggen. Ik doe mijn colbert maar uit, want de Bussumse riviera loopt gutsend langs je gehele arm en je eerste echte angstzweet vult de lucht.
Je denkt terug aan je agressietraining en loopt naar de tafel met enigszins gebogen knieën en je ademt vanuit je buik. Tijdens het gesprek heb je geen idee wat je aan die dame vraagt of wat voor antwoord je geeft. Maar dat is ook niet erg, want het gáát ook nergens over gewoon.
Om niet helemaal tegendraads te zijn ga je het toneelspel maar meespelen. Na acht gesprekken had ik één keer ja aangekruist. Maar dat kwam ook omdat ik bij het vijfde gesprek er achterkwam dat ik mijn glas cola kwijt was, mijn sleutels en mijn colbert en deze allemaal op het eerste tafeltje had laten liggen.
En dan het fenomeen vrouwelijke trots. De ene drie minuten duurt soms korter dan de andere drie minuten. Zo kan het dus voorkomen dat je een heel gezellig gesprek hebt, maar dat je na 3 minuten gevraagd wordt door te schuiven. Waag het dan ook niet om langer dan 5 seconden te blijven zitten of eerder dan 5 seconden op te staan na dat signaal. Want doe je dat wel, dan zegt diegene met wie je in gesprek bent direct : Oh, nou jij wil wel héél graag weg bij mij he? En als je bij de nader komt zegt deze: Nou, je vindt haar zeker leuker dan mij he? Het enige wat jij probeert is je aan de regels te houden, maar probeer daar niet mee aan te komen. Gewoon toegeven, geloof me, dat is het beste.
Ik spoog mijn cola bijna uit mijn glas toen die vriend van mij na 8 gesprekken bij 7 personen “ja” had genoteerd. Ik had dat dus omgedraaid en geen 10 kamelen die mij anders zouden doen bewegen. Zelfs niet die kamelen die ik had gesproken aan die tafel.
Na de tweede ronde had ik wat meer de slag te pakken. Mijn colbert kon ik weer aandoen, want ik kreeg het nog steeds koud van sommige personen. Na de tweede ronde had ik 3 keer ja. 3 keer ja betekent bij mij dat ik tenminste een leuk gesprek had en ik ze ook aan durfde te kijken.
Overigens is het wel zo dat je met jezelf afspreekt dat als je iemand tegenkomt waarbij je iets meer klik tegenkomt dan die persoon waar je “ja” bij had staan, dat die vorige “ja” dan ook meteen ene “nee” wordt. Gelukkig had ik een potlood met een gummetje!
Dan de derde en de laatste ronde. Kijk, je kunt er aan gewend inmiddels, maar als je vervolgens 6 verpleegsters moet bezoeken die stuk voor stuk te weinig tanden hebben of de geur van een dood vogeltje bij zich dragen of er zo uit zien, dan kun je mij net zo goed een maand in de isoleercel zetten op water en brood, dan krijg je mij ook gek.
Dan de klap op de vuurpijl en dit is geen grap. Stel jezelf het volgende voor: Neem een vrouwelijke inboorling met glimmende zwarte pijpenkrullen en oogleden die net zolang zijn als haar oorlellen. Plak daar een ondefinieerbaar zwart glimmend stukje kleding aanvast en geef haar een overmatig Frans accent. Leeftijd ongeveer 103 jaar oud. Vervolgens ga je tegenover haar zitten en je denkt, dáár ben ik niet bang voor, dit wordt een heel amusant gesprek, want dat brilletje wat ze heeft, is gemaakt is van vermakelijk natgeregend bamboehout of zo.
Ik had het geluk, of de pech zou je kunnen zeggen, dat ik de leukste dame in mijn ogen als eerste mocht treffen aan de tafel. Zij was journaliste en ik heb maar gezegd dat ik achter de kassa bij de Albert Heijn werkte voor het geval dat zij beroepsmatig daar zat. Achteraf bleek dit gelukkig niet zo te zijn.
Het was een leuk gesprek omdat er al een spontane blikwisseling was geweest. En de drie minuten waren te snel voorbij. Vervolgens kom je dan aan een tafel waar een leuk hoofd met moeite boven de tafel uit kan komen en je vraagt je af of haar voeten ook wel de grond zouden raken. Met een wazige blik word je aangekeken en uit de ogen valt te lezen dat er van jou toch echt wel wordt verwacht om iets zinnigs te zeggen. Ik doe mijn colbert maar uit, want de Bussumse riviera loopt gutsend langs je gehele arm en je eerste echte angstzweet vult de lucht.
Je denkt terug aan je agressietraining en loopt naar de tafel met enigszins gebogen knieën en je ademt vanuit je buik. Tijdens het gesprek heb je geen idee wat je aan die dame vraagt of wat voor antwoord je geeft. Maar dat is ook niet erg, want het gáát ook nergens over gewoon.
Om niet helemaal tegendraads te zijn ga je het toneelspel maar meespelen. Na acht gesprekken had ik één keer ja aangekruist. Maar dat kwam ook omdat ik bij het vijfde gesprek er achterkwam dat ik mijn glas cola kwijt was, mijn sleutels en mijn colbert en deze allemaal op het eerste tafeltje had laten liggen.
En dan het fenomeen vrouwelijke trots. De ene drie minuten duurt soms korter dan de andere drie minuten. Zo kan het dus voorkomen dat je een heel gezellig gesprek hebt, maar dat je na 3 minuten gevraagd wordt door te schuiven. Waag het dan ook niet om langer dan 5 seconden te blijven zitten of eerder dan 5 seconden op te staan na dat signaal. Want doe je dat wel, dan zegt diegene met wie je in gesprek bent direct : Oh, nou jij wil wel héél graag weg bij mij he? En als je bij de nader komt zegt deze: Nou, je vindt haar zeker leuker dan mij he? Het enige wat jij probeert is je aan de regels te houden, maar probeer daar niet mee aan te komen. Gewoon toegeven, geloof me, dat is het beste.
Ik spoog mijn cola bijna uit mijn glas toen die vriend van mij na 8 gesprekken bij 7 personen “ja”had genoteerd. Ik had dat dus omgedraaid en geen 10 kamelen die mij anders zouden doen bewegen. Zelfs niet die kamelen die ik had gesproken aan die tafel.
Na de tweede ronde had ik wat meer de slag te pakken. Mijn colbert kon ik weer aandoen, want ik kreeg het nog steeds koud van sommige personen. Na de tweede ronde had ik 3 keer ja. 3 keer ja betekent bij mij dat ik tenminste een leuk gesprek had en ik ze ook aan durfde te kijken.
Overigens is het wel zo dat je met jezelf afspreekt dat als je iemand tegenkomt waarbij je iets meer klik tegenkomt dan die persoon waar je “ja” bij had staan, dat die vorige “ja” dan ook meteen ene “nee” wordt. Gelukkig had ik een potlood met een gummetje!
Dan de derde en de laatste ronde. Kijk, je kunt er aan gewend inmiddels, maar als je vervolgens 6 verpleegsters moet bezoeken die stuk voor stuk te weinig tanden hebben of de geur van een dood vogeltje bij zich dragen of er zo uit zien, dan kun je mij net zo goed een maand in de isoleercel zetten op water en brood, dan krijg je mij ook gek.
Dan de klap op de vuurpijl en dit is geen grap. Stel jezelf het volgende voor: Neem een vrouwelijke inboorling met glimmende zwarte pijpenkrullen en oogleden die net zolang zijn als haar oorlellen. Plak daar een ondefinieerbaar zwart glimmend stukje kleding aanvast en geef haar een overmatig Frans accent. Leeftijd ongeveer 103 jaar oud. Vervolgens ga je tegenover haar zitten en je denkt, dáár ben ik niet bang voor, dit wordt een heel amusant gesprek, want dat brilletje wat ze heeft, is gemaakt is van vermakelijk natgeregend bamboehout of zo.
Ze vraagt naar je leeftijd en jij zegt dat je 38 bent. Haar antwoord is “lekker”. Je laat dit even bezinken en parkeert dit om daar later nog even over na te denken. Wat zijn je hobby’s? Vraagt ze.
Ik geef aan dat ik van motorrijden houd, klussen in huis, met vrienden weg, sporten en nog meer van die tijdvullende uitspraken. Ze wil weten wat ik dan met mijn vrienden doe en reageert verbaast als ik daarbij niet zeg dat ik ook sex met ze heb. Ik sla vervolgens bijna mijn glas cola om en zoek in paniek mijn maat op die vóór mij met haar sprak. Tevergeefs! Ja zegt ze, ik zoek een minnaar, daarom ben ik hier. Zou jij mijn minnaar niet willen zijn? Mijn colbert gaat weer uit en ze vraagt of ik rook. Af en toe ! Zeg ik. Oh jammer antwoord ze? Nee hoor, gelukkig ! vulde ik aan.
Even bijkomen
Verslagen strompelde ik naar de bar waar de leuke bardame mij vroeg waarom ik daarbij zat. Daar ben je toch veel te trendy voor? Ik bedankte haar voor het leuke compliment en vroeg haar waarom zij er niet zat achter een tafeltje en waarom ze dit niet in het begin had gezegd tegen mij.Eenmaal thuis om 23:30 ben ik met kleding aan op de bank in slaap gestort. De Heer staat mij bij, want morgen krijg ik per e-mail te weten wie een klik met mij had en wie er sex met me wil.
Echt een aanrader om eens te doen dit!
