Sadomasochisme (SM)

Sadomasochisme (een combinatie van sadisme: plezier in het aandoen van pijn, en masochisme: plezier in het ondergaan en onderdrukken van pijn) is een vorm van seksuele beleving waarin één of meerdere van de partner(s) de ander pijn laat ondergaan. De term wordt vaak afgekort als SM, S&M, S/M of BDSM. Bij sadomasochisme komt ook wel algolagnie voor, afgeleid van Griekse algos (pijn) en lagneia (lust).

Technieken

SM kan eenvoudig, handmatig, maar ook met behulp van instrumenten die al dan niet speciaal voor dit doel zijn ontworpen. Voorbeelden zijn:

billenkoek
zweepslagen en geselingen
klemmen en spelden op verschillende lichaamsdelen
gebruik van hand- en voetboeien, vastbinden, met touw (bondage)
gebruik van mondknevels (doeken, rubberen bal, opblaasknevel)
prikken met naalden (naaldenspel)
gesmolten kaarsvet druppelen op diverse lichaamsdelen en daarna afkoelen met ijsblokjes
elektrische prikkelingen
het opknopen van de partner
Het oprekken van lichaamsopeningen met behulp van dildo's of een buttplug. Al dan niet opblaasbare speeltjes.
buikstompen (belly punching)
facesitting
Waar het bij BDSM vooral om gaat is de liefde en devotie naar elkaar toe. De onderdanige (sub) wil zijn of haar dominant (dom) behagen. Andersom voelt de dominant zich verantwoordelijk voor het welzijn van de onderdanige.

Extremere vormen zijn er ook, wurgseks (seksueel genot door het dichtknijpen van de keel met of zonder hulpmiddelen) is een zeer gevaarlijke vorm van sadomasochisme.

Rollenspel

Soms wordt gebruikgemaakt van rollenspelen, zoals Meester(es) & leerling(e)/slaaf/-vin, Gevangenis, ondervraging van een geheime agent(e), French Maid (Franse meid), pony-play (de sub wordt door middel van allerlei hulpstukken zoals een anaal ingebrachte paardenstaart en een mondbit als een pony gedresseerd), Middeleeuwse kerkers & inquisitie, nonnen, paters, biechtelingen/-es die zich laten kastijden, enzovoorts.

Machtsstrijd

Of het bij Sadomasochisme gaat om een werkelijke masochist en een werkelijke sadist, daarover lopen de meningen uiteen. Het wordt ook wel omschreven als "modeterm". De werkelijke sadist zou volgens een andere opinie namelijk uit zijn op absolute overheersing, in seksuele zin het tegen de zin van de partner verrichten van seksuele handelingen (verkrachting); de werkelijke masochist zou eropuit zijn de partner tegen diens zin te verleiden tot het verrichten van kwellende handelingen, en op die manier macht uitoefenen over de partner. In plaats van liefdesspel zou er zich een machtsstrijd afspelen.

Dit is echter niet het geval. Sadomasochisme is paradoxaal van karakter. Uit observaties blijkt, dat sadomasochistische activiteiten niet alleen voor de bevrediging van de sadistische partner worden beoefend, maar dat het spel ook onder de controle staat van de masochist, door middel van subtiele emotionele seintjes. Ook weet de dominante partner goed wat de masochistische partner wil en niet wil en zal de aangegeven grenzen respecteren. Anders dan de uiterlijke kenmerken van het liefdespel doen vermoeden ligt de macht dus niet in handen van één persoon. Daarbij wordt er vaak een stopwoord of safewoord afgesproken. Eenmaal uitgesproken stopt het spel en/of verandert de vorm van communiceren in alledaagse communicatie, zodat men aan kan geven wat er (bijna) verkeerd gaat of wat er ongenoegen te weeg brengt.

Er is dus geen sprake van een werkelijke machtsstrijd, maar men kan beter spreken van een machtsverschuiving, die goedgekeurd is door beide partners

Psychologie

In ogenschouw nemende dat sadomasochisme niet in trek zou zijn onder sadisten/masochisten pur sang, zouden we deze stroming binnen de seksuele cultuur evenwel kunnen duiden met een beroep op de theorie van Sigmund Freud. Freud gaat er namelijk van uit dat ieder mens in zich de neiging tot onderwerping én de neiging tot overheersing draagt. Sadomasochisme is dan een cultivering van deze oerdriften.

De vraag of de neiging tot sadomasochisme genetisch bepaald is, is (nog) niet beantwoord. Veel actieve sadomasochisten geloven dat dit inderdaad het geval is. Er zijn ook mensen die zeker menen te weten dat het niet zo is. Maar de vermeende werkelijke oorzaak is dan toch dikwijls niet te vinden. Ook geloven veel actieve sm'ers dat het sm-gevoel niet moet worden beschouwd als een soort ziekte die genezen kan worden. De weg naar de arts of specialist, de psychiater, vinden zij een verkeerde weg, die hoogst waarschijnlijk niet tot het gewenste doel, 'genezing', zal leiden. Deze mening is in sm-kringen ontstaan op basis van ervaring en onderlinge gesprekken daarover. Zij vinden het beter om de sm-gevoelens te accepteren en er iets mee te doen, bij voorkeur met een bijpassende partner: een dominant als men onderdanige gevoelens heeft en een onderdanige als men dominante gevoelens heeft. Men kan contact opnemen met één van de daartoe geëigende verenigingen. Er zijn in Nederland een aantal verenigingen waar mensen met sm-gevoelens elkaar ontmoeten.

Zie ook

Meer info op
www.BDSM.nl